Eindelijk vanochtend geen regen. Na het ontbijt gaan we dan ook met de bus naar Yunnan Nationalities Village. We reizen in China niet vaak met de bus. Dit komt omdat in tegenstelling tot de metro, alles in het Chinees is geschreven. Maar Yunnan Nationalities Village ligt aan het eind van buslijn A1, dat moet te doen zijn. Uiteraard staan we eerst aan de verkeerde kant van de weg. Maar dat hebben we snel door. Naar het park is het zo’n 15 haltes en deze bus heeft volgens het bord nog maar 5 stops. We steken dan ook de drukke weg weer over en wachten op het fietspad, dat ook bushalte is, op de bus.

Na een paar minuten stopt de goede bus. De bus zit al vrij vol en alleen Jan wordt een zitplaats aangeboden! Gelukkig na een paar haltes loopt de bovenverdieping van de bus bijna leeg en kunnen we met zijn drieën bij elkaar zitten. De rit duurt meer dan een uur. Niet omdat het zover weg is, maar omdat het verkeer zo druk is.

Rond 11.30 uur komen we bij Yunnan Nationalities Village aan. Het park blijkt echt enorm groot te zijn. Alles op een dag zien is echt niet mogelijk. Maar we lopen rustig ons rondje. Het is even wennen dat het zonnetje weer schijnt en op 2000 meter hoogte  worden we rood zonder dat we er echt erg in hebben.

Voor de lunch bestellen we vers gebakken frietjes. Althans dat denken we, maar als de frietjes klaar zijn gaat er olie, knoflook en allerlei kruiden overheen. Jammer dat was niet echt nodig geweest.
Het park heeft allerlei dansshows van alle verschillenden bevolkingsgroepen, maar blijkbaar weten wij ze allemaal mis te lopen.

In het park kan je ook kaartjes kopen voor een grote dansshow. De show duurt 40 minuten en de kaartjes kosten 150 yuan per stuk. Niet echt goedkoop. Maar de shows die we tijdens eerdere reizen in China hebben gezien zijn altijd erg bijzonder. Het theater ziet er van buitenaf erg indrukwekkend uit. Binnen blijkt het een grote kale hal. De voorstelling blijkt lang niet uitverkocht. Vlak voordat de voorstelling begint, start buiten enorm harde zaagwerkzaamheden. Maar de muziek is daar volledig op voorbereid en gaat daar gemakkelijk overheen.

Het zagen houdt na een paar minuten op, maar de muziek bij het dansen is echt oorverdovend. Zelfs met je oren dicht, doen je oren pijn. Jammer, want het is een leuke dansvoorstelling. Tijdens de voorstelling lopen er voortdurend mensen de zaal uit, maar wij maken onze 40 minuten vol. Het is triest om te zien hoe weinig applaus de dansers krijgen. Zonder het te weten hebben de dansers wel hun live debuut op Facebook gemaakt. De techniek staat voor niets. Met een mifi en een vpn en een mobiele telefoon kan je gewoon iedereen mee laten kijken met een dansshow.

Rond 16.30 uur gaan we weer richting bushalte. Bij de bushalte staan echter al een hele lange rij. Maar als de bus er aankomt weet Y-A ons heel handig in de bus te krijgen. We hebben zelfs nog een zitplaats. Jan en Y-A boven en ikzelf beneden. Het is goed dat Jan en Y-A boven zitten. Als je beneden zit kan je nauwelijks iets van de route herkennen. Het grootste deel van de stad is een grote bouwput die wordt afgeschermd met een houten muur. Alle straten lijken dan ook op elkaar. Maar we stappen bij de goede halte weer uit. We komen zelfs weer langs onze bakkerij en natuurlijk kunnen we ook vandaag de soezen met vanillevla niet overslaan. Of het komt omdat wij ze zo lekker vinden, maar ze waren wel ineens duurder geworden. In plaats van 16 yuan moeten we ineens 24 yuan betalen.

Op de kamer doen we nog een was draaien. Het blijft met deze bovenlader wat gokken wat de goede stand is, maar het wasgoed komt redelijk droog uit de wasmachine.

Voor het avondeten gaan we niet meer ver weg, maar eten aan het begin van het wandelgebied bij het leuke westerse restaurantje. Je kan er zelfs een Belgisch biertje bestellen. De muziek op de achtergrond varieert van Candy Dulfer, tot Leonard Cohen, George Michael en Chinese muziek. De sfeer in het restaurant is buitengewoon relaxed. De jongen die ons helpt spreekt te mooi Engels en heeft vast en zeker lange tijd in het buitenland gewoond.

Rond 21.00 uur zijn we terug op de kamer. We doen nog een tweede was, maar dan leidt de wasmachine zijn eigen leven en staan Jan en ik om 22.30 uur boven een wasbakje wasgoed uit te wringen. Voorlopig hebben we dan ook wel genoeg gewassen en doen we het gewoon met de kleren die nog schoon in de koffer zitten.

Hopelijk morgen weer een droge dag. We hebben nog wel wat dingen die we willen doen.

(Bron foto: Lisette ©)