Het is vandaag weer een reisdag, maar omdat we pas om 17.00 uur in Gries, Frankrijk in ons appartement kunnen, hoeven we niet zo vroeg op te staan. Toch zijn we blijkbaar inmiddels aan het vroege ritme gewend en rond 09.30 uur rijden we weg uit een bewolkt Triesenberg. Beneden in het dal is het heerlijk koel en dat blijft het ook als we door Zwitserland rijden.

De routeplanner laat ons door Duitsland rijden om in Gries, Frankrijk te komen, maar vlak voor Freiburg besluiten we binnendoor de route naar Colmar te nemen. Ook hier weer mooie landschappen en rijden we door metershoog mais. We passeren net als 3 weken geleden de Rijn, deze keer niet bij sluis Marckolheim maar bij sluis Fessenheim. Geen stop deze keer, maar we rijden door richting Gries.

Voordat we bij het appartement aankomen doen we eerst nog wat boodschappen. Veel winkels zijn morgen gesloten, dus doen we voor de zekerheid ook maar gelijk voor morgen boodschappen. We komen een uur te vroeg bij het appartement aan, maar de sleutels blijken klaar te liggen in een kluisje. We kunnen dus gelijk naar het appartement.

Iedere keer is het weer een verrassing waar we uitkomen. Waar we nu verblijven lijkt een oude boerderij. We hebben het middelste appartement. We zijn niet helemaal gewend dat we de tuin met andere gasten delen. Hun territorium is al duidelijk uitgezet met handdoeken die op de tuinstoelen achterblijven als ze weer naar binnen gaan.

Omdat we tussen de middag bij de Mac Donalds langs de snelweg hebben gegeten, doen we vanavond maar weer eens een soepje. Lekker makkelijk op de dag van aankomst als je vele kilometers hebt gemaakt.

De vraag voor morgen, wordt het een rustdag met zwemmen in het kleine zwembadje bij het appartement of gaan we toch weer met de auto rondtoeren?

(Bron foto: Lisette ©)

  

Om 07.00 uur zitten we al aan het ontbijt. Vandaag gaan we in Malbun met de lama’s wandelen. in 2019 zaten we in een hotel in Malbun, maar nu verblijven we in een appartement in Triesenberg en moeten we eerst nog een kwartier rijden. Om 08.45 uur komen we aan. We zijn dit keer niet de enige familie, maar twee andere families lopen ook mee.

We lopen een andere route dan drie jaar geleden en vooral het eerste uur is pittig. We lopen met de lama’s alleen maar omhoog. Maar ook de afdaling is een uitdaging. In plaats van de openbare weg, lopen we nu over een smal pad met de lama achter ons aan, de berg weer af.

De lama waar Jan mee op stap is, heeft nog niet zoveel ervaring en is wat schrikachtig. Jan hangt regelmatig in de teugels om “Fred” in bedwang te houden. Yue-Anne heeft een relaxte lama en zij is dan ook al als eerste weer de berg af. Ik zelf loop met Olaf, een lieve lama, maar dichtbij zijn weiland begint hij er flink de pas in te krijgen.  Gelukkig gebeuren er geen gekke dingen en is het vooral genieten om nog een keer met de lama’s te wandelen.

Na de lamawandeling nemen we de stoeltjeslift in Malbun en lunchen we boven op de berg. De prijzen zijn exorbitant hoog in Liechtenstein en je moet de kaart echt wel twee keer bestuderen voordat je besluit om iets te bestellen.

Na de lunch gaan we weer met de stoeltjeslift naar beneden en rijden we naar Vaduz. In Vaduz bezoeken we het Landesmuseum waar een tentoonstelling is over 5000 jaar eetcultuur in China. Een mooie tentoonstelling die er voor zorgt dat we met heimwee aan China denken. Door alle Covid maatregelen in het land is het nog steeds niet mogelijk als toerist naar China te reizen.

Als we de tentoonstelling hebben bekeken lopen we terug naar de auto. Het systeem van het parkeren is wat onduidelijk. We hebben een ticket voor een uur, maar als we de garage uitrijden blijkt er helemaal geen slagboom te zijn.

Aansluitend gaan we boodschappen halen voor het avondeten. Ook hier is het goed opletten wat je in je winkelwagen doet. Een zak chips kost zomaar meer dan 5 euro of een doos met ijs 12 euro!

Aan het eind van de middag zijn we weer terug in het appartement. Precies op tijd, want buiten trekt de lucht langzaam dicht en begint het te regenen. Maar niet voor lang. Het water verdampt in de warme grond. Maar gelukkig is de avond wel een stuk frisser dan gisteren toen we aankwamen.

(Bron foto 2: Marc)

(Bron foto’s: Lisette © uitgezonderd foto 2)