Vandaag een echte vakantiedag. Geen wekker die afloopt en het is dan ook al 09.30 uur voordat we aan het ontbijt zitten. Het ontbijt wordt steeds luxer. We vonden zelfs gisteren een bakker die bruin brood verkoopt. Jammer alleen dat het brood in China meestal erg zoet smaakt.

Na het ontbijt blijven we lekker koel in het appartement. Buiten is het alweer over de 35 graden. Ik zelf doe een paar boodschapjes. De wasmachine blijft hier vrolijk draaien, maar er zijn wat weinig hangertjes om de was op te hangen. Voor 1 euro kan je in de supermarkt vrolijk gekleurde hangers kopen. Uiteraard laten we die achter in “Lee’s Holiday Inn” voor de volgende gasten.

Rond 12.30 uur lopen we weer richting de hoofdstraat van Nanyue. Gelukkig staat er ook een heel klein beetje wind. De kleren blijven vandaag wat langer droog. In de hoofdstraat vinden we een nieuwe bakkerij genaamd Seedman. Ze verkopen er een goede cappuccino. Volgens mij de allereerste keer dat we in Nanyue goede koffie hebben gedronken. Al is Nanyue van dorp een stad geworden, het heeft geen Pizzahut, Mac Donalds, KFC of een Starbucks. Dat zal vast een politieke keuze zijn, want er is bijna geen stad in China waar je deze zaken niet hebt.  Bij Seedman hebben ze wel lekkere Deense broodjes en we blijven er dan ook lunchen. Het is er binnen heerlijk koel bij de airco. Een extra reden om lekker lang te blijven zitten.

Na de lunch wandelen we de hoofdstraat uit en komen bij de boekwinkel terecht. We kopen er wat boeken voor onze Chinese les en we kopen nog twee boeken voor de Chinese jongens die we morgen in het tehuis weer zullen zien. Tenminste daar gaan we nog steeds vanuit.

Op de terugweg naar het appartement komen we langs een andere supermarkt. Hier is duidelijk wat meer keuze dan de supermarkt waar we zaterdag zijn geweest. We kopen er nog wat schoolspulletjes voor de twee jongens en twee grote tassen om al die spulletjes in te doen. De temperatuur buiten blijft maar hoog en we hebben voordat we bij het appartement zijn al een fles water op.

Voor het avondeten gaan we vandaag zelf koken. Y-A en ik zoeken bij het kleine supermarktje tegenover het appartementencomplex de groenten voor vanavond uit. We kiezen voor aardappels, uien, tomaat, broccoli en als toetjes peer en druiven. In het appartement hebben we nog appels, dus kunnen we een lekkere fruitsalade maken. Voor nog geen drie euro gaan we met een volle tas vol boodschappen weg.

Het is alweer 16.00 uur geweest als we terug zijn in het appartement. Chinese vriend J heeft berichten ingesproken dat hij morgenochtend om 09.00 uur met de journalisten langs komt. De spanning begint wel te stijgen, maar we gaan er iets moois van maken en hopelijk levert het succes op voor de Hengshan kinderen die zoeken naar hun ouders. Ook hebben we een flyer bij ons van geadopteerden uit de provincie Hunan. Inmiddels staan er al 50 kinderen op. We geven deze flyer morgen mee aan de journalisten en hopen dat ze deze flyer ook in de krant willen plaatsen of op de televisie laten zien.

Jan maakt vanavond het avondeten. Hij bakt lekkere aardappeltjes en wokt van de tomaten, uien en broccoli een heerlijke maaltijd. Het is vooral ook genieten voor Y-A die al dat Chinese eten niet zo heel erg lekker vindt.

Maar bij zelf koken hoort ook een afwas. Het appartement heeft veel luxe, maar geen afwasmachine. Het is dus ouderwets even de afwas  zelf doen.

Inmiddels alweer avond. De dagen vliegen hier echt voorbij. Het is echt heerlijk om in een groot appartement voor je zelf te verblijven. Het is buiten zo warm dat het bijna verleidelijk is om de hele dag binnen te blijven en  lekker wat uit te rusten. Het geeft daarbij ook tijd om alle verhaaltjes weer te schrijven, de tassen met geschenken voor de Chinese jongens in orde te maken en gewoon lekker met elkaar te ontspannen.

(Bron foto: Lisette ©)

Om 08.00 uur staan we op en sinds lange tijd zitten we rustig met zijn drieën aan een grote tafel onze boterhammetjes en een gekookt eitje te eten.

Klokslag 09.30 uur staat Chinese vriend J voor de deur om ons op te halen. Als we richting waterval rijden komen we langs een nieuw aangelegd lotusbloemenveld. Het zijn er duizenden en bloemen zover het oog reikt. Er is een smal pad door heen gemaakt voor de toeristen, maar zowel Jan als Y-A hebben een korte broek aan en al die takken en bladeren voelen niet echt prettig aan. De bloemen zijn echt prachtig om te fotograferen. Ook omdat ze in verschillende stadia te zien zijn. Van knop, tot uitgebloeid, van roze tot een enkele witte lotusbloem.

Na een kwartiertje kijken rijden we door naar het kleine parkje van de waterval. Voor de waterval moet ongeveer een drie kwartier omhoog worden gelopen. Honderden traptreetjes en af en toe een recht stukje. Ook hier in dit park is het duidelijk zichtbaar dat er te weinig water is. De brug die hier boven bij het blog staat, staat bijna droog. Met vriend J voorop beginnen we aan de beklimming. Y-A houdt hem met gemak bij, maar Jan en ik komen er al hijgend en puffend achter aan. De temperatuur is ver boven de 30 graden, niet veel schaduw en de vochtigheidsgraad enorm. We laten een spoor van zweetdruppels achter. Halverwege de top is de waterval, maar er stroomt bijna geen water naar beneden. Het wordt tijd dat Nanyue en omgeving een flinke regenperiode krijgt.

Na de waterval moeten we nog zeker een paar honderd traptreden naar boven. Waar we het anders misschien al lang hadden opgegeven, lopen we nu alle traptreden omhoog. En.. we hebben het deze keer gehaald. Boven aan de top vraagt J of we dezelfde route weer naar beneden willen lopen of met de bus. Y-A wil wel weer naar beneden lopen, maar Jan en ik kiezen voor een busje. De vraag blijft of het busje wel zoveel veiliger was, met gaten in de deur, een klein meisje staand op de voorbank en op sommige plekken hele smalle bochten en een afgrond. Maar we zijn binnen een paar minuten beneden.

Als we beneden zijn kopen we nog een flesje water en komen op een bankje bij de ingang nog even bij van alle inspanningen. Maar vriend J en Y-A hebben er flink de vaart ingezet en niet zo heel veel later als wij aangekomen zijn, zijn zij ook al beneden. Y-A krijgt complimenten voor haar goede conditie.

Vriend J stelt voor om met elkaar te gaan lunchen en we rijden naar een heel klein restaurantje vlakbij het appartementencomplex waar we verblijven. Het is een familie die vlak bij een nieuwe waterdam woont en binnenkort moet verhuizen omdat hun huis in de gevarenzone van de dam zit.  De meeste restaurantjes zijn al weg in het gebied en we zijn dan ook de enige gasten. De al wat op leeftijd zijnde man en vrouw koken voor ons een heerlijke maaltijd. Ook hier allemaal producten uit de eigen tuin. Na afloop rekenen we 140 yuan af, dat is nog niet eens 20 euro.

Na de maaltijd gaat vriend J. weer terug naar zijn gezin en wij houden tot 17.30 uur siësta op de kamer. We lopen een andere route naar het centrum. We kennen er nog een klein restaurantje van voorgaande bezoeken. Inmiddels is het restaurant verhuisd naar een veel groter pand en heet in plaats van Top Grande Coffee nu Top Grande musicbar. Vreemd genoeg is er geen muziek te horen en is het er doodstil in het restaurant. We zijn wel wat vroeg, maar echt druk wordt het er volgens mij ook niet.

Op te terugweg naar het appartement kopen we nog wat boodschapjes voor het ontbijt. Voor morgen helemaal geen plannen. Het is dan ook de eerste keer in deze vakantie dat we geen wekker zetten. We houden het morgen ook rustig, want dinsdag wordt een drukke dag. We bezoeken dan het tehuis en ontvangen journalisten van krant en televisie voor aandacht voor onze zoektocht.

(Bron foto’s: Lisette ©)